Ademloos maar niet
rechteloos.
Help Indische slachtoffers
van de asbestindustrie om
een rechtszaak tegen Eternit
in België aan te spannen.

66 jaar, Kymore, heeft gewerkt als leerkracht in Kymore

Nirmala Gurung

“Ik kan geen lange wandelingen meer maken. Mijn ademhaling stokt. Ik moet gaan zitten en rusten. Ik heb vele jaren lesgegeven aan kinderen van fabrieksarbeiders. De school was gelegen ten midden van een stortplaats voor asbest. De ouders kwamen hun kinderen oppikken na hun werk in de fabriek. Ik kreeg 12 000 roepies per maand (minder dan 140€) voor 24 werkdagen. Vandaag is er bij mij asbestose vastgesteld, waardoor ik voor 20% invalide werd verklaard. Ik heb het aangedurfd om mijn stem te verheffen en te gaan spreken over Kymore in Genève. Dat heeft me veel problemen bezorgd. Maar ik ga verder met mijn sociaal werk hier in het dorp.”

Rama Shandra Sahanai

Rama Shandra Sahanai

“Ik ben in 1983 beginnen werken als interimarbeider, tot in 2018. Mijn vader werkte ook al in de fabriek en was zich niet bewust van het gevaar. De kinderen van de arbeiders hadden voorrang om een post in de fabriek te bemachtigen. Beetje bij beetje ben ik gaan beseffen dat er waarschuwingssignalen waren, op de zakken en in bepaalde zones van de fabriek. Maar van werk veranderen was voor mij geen optie. Het management was niet geïnteresseerd in onze veiligheid. Er waren wel medische inspecties, maar ze gaven ons de resultaten niet. Enkel de arbeiders die ploeterenden in de meest stoffige ruimtes, waar ze asbest met ciment vermengden, konden een masker krijgen. Maar met de warmte was het masker moeilijk te verdragen.”

66 jaar, Calcutta, weduwe van een overleden arbeider in 2007

Anju Seal

“Mijn man was een interimarbeider. Hij werkte eerst in het deel van de fabriek waar asbestvezels en ciment werden vervaardigd. Later in zijn carrière werkte hij in de eetzaal. Toen hij in de productielijn werkte droeg hij een uniform. Ter plaatse was er geen mogelijkheid om kleren te wassen. Ik moest dus altijd zijn vuile uniform wassen, dat helemaal onder het asbeststof zat. Ik was niet op de hoogte dat asbest zo gevaarlijk is. Hij heeft dit werk aangenomen omdat hij onze familie wilde voeden. We wonen op 300 meter van de fabriek. Hij is in 2007 gestorven, vier jaar na zijn pensioen. Hij was niet meer in staat om te werken. Hij had pijn aan zijn longen. Hij is gestorven aan een hartinfarct. Omdat ik zijn kleren heb gewassen heb ik asbestose opgelopen. Wat kon ik doen? Het is het noodlot, ik had geen keuze.”

54 jaar, heeft tot 2004 gewerkt in de fabriek van Eternit Everest in Calcutta

Victim 2

verkiest geen risico te nemen, ex-werknemer in Kymore, woont nu in Gujarat

Anonyme

“Ik heb heel Oost-India doorkruist om me laten te diagnosticeren in het medische kamp van Kymore. Mijn echtgenote is met me meegekomen. Zij is misschien ook geaffecteerd, we woonden immers samen in de periode dat ik in de fabriek werkte. Er waren indertijd geen veiligheidsvoorschriften bij Eternit, hoewel dit op het einde een klein beetje verbeterde. Mijn broer is gestorven aan een vreemde ziekte. Ze hebben bepaalde vezels in zijn maag gevonden; een vezelbol die hem vanbinnen uit aanvrat. Een dokter heeft hem geopereerd maar hij is tijdens de behandeling gestorven.”

xx jaar, Calcutta, gepensioneerd sinds 2016

Raj Bham Misra

“Ik werkte als machineoperator in de fabriek Eternit Everest, die later Everest Industries is geworden. Ik versneed de asbestplaten. Ik droeg geen masker, dat werd enkel gebruikt door arbeiders die werkten op de meest stoffige plaatsen van de fabriek. Ik heb drie of vier röntgenfoto’s laten maken om te kijken of ik een gezondheidsprobleem had. Iedere keer liet het management me verstaan dat ik in goede gezondheid verkeerde. Bij mijn pensioen hebben ze me een certificaat gegeven. Onderaan stond geschreven: ‘We wensen u een lang leven’. Vandaag heb ik asbestose.”

Het Belgische bedrijd ETEX/Eternit bezat 5 fabrieken in Indië tussen 1989 en 2002 ; in Kymore (Madhya Pradesh), Mulund (Bombay) tot 1995, Nashik (Maharasthra) vanaf 1995, Calcutta (West Bengalen) en Coimbatore (Tamil Nadu). Vanaf 2010 werden meer dan 1200 slachtoffers van deze fabrieken gediagnosticeerd met asbestgerelateerde ziekten. Maar bij vele slachtoffers werd de diagnose nog niet vastgesteld.

In 2016 werd door een Canadees team van milieuwetenschappers de aanwezigheid van chrysotiel asbestafval vastgesteld. De metingen gebeurden in de buurt van de Kymore fabriek op een grote oppervlakte met 4000 inwoners. Er wordt vanuit gegaan dat ETEX/Eternit en dochteronderneming Eternit Everest Limited hier asbestafval hebben gedumpt tot in 1996.

Het asbeststort houdt een groot gezondheidsrisico in voor de inwoners, de bredere gemeenschap en de jonge kinderen die spelen.

Met volledige kennis inzake het gevaar dat dit inhoudt, weigert ETEX/Eternit en haar voormalige dochteronderneming om in debat te gaan. Zo ontlopen ze hun verantwoordelijkheid en staan een degelijke sanering van het asbestafval in de weg.

Het doel van deze crowdfund campagne is om een rechtszaak in te spannen tegen ETEX/ Eternit en hun voormalige dochteronderneming, zodat ze compensaties en herstelmaatregelingen moeten treffen.

Zoals je kan zien in de film ‘Ademloos’, kunnen asbestbedrijven zoals ETEX/Eternit winst maken door hun arbeiders en omwonenden in gevaar te brengen. Daarna kunnen ze zich failliet verklaren of verkopen ze hun fabrieken in het buitenland. Zo kunnen ze hun aansprakelijkheid ontlopen. De slachtoffers van deze wanpraktijken hebben geen enkele andere keus dan zich te verenigen door grensoverschrijdende solidariteit.

Sterker nog, de huidige eigenaars van de fabriek proberen hun arbeiders tegen te houden om deel te nemen aan de medische kampen waar ze asbestose kunnen laten diagnosticeren.

Doneer hier

DEZE SITE IS EEN INITIATIEF VAN